Farkındalık Markındalık Nereye Kadar?

Kulak çınlamasıyla ilgili bütün işitme testleri yapıldı. İşitme fonksiyonlarımla ilgili bir problem yok. Kendi teşhisim doğruymuş, Tinnitus. Doktor düşünme dedi. Zaten stresten de olan bir şey. Kafana taktıkça daha fazla duyarsın, bu soruna odaklanma, geceleri hafif bir müzik eşliğinde uyu dedi. Tam böyle şeyler yaşarkan Elvan Demirkan’ın kitabını okumamın büyük yararı oldu. Acıyla yaşamaya alışmayı kolaylaştıran yollar hakkında daha fazla bilgi sahibi olmamı sağladı. Benim zaten ağrı eğişim çok yüksektir. Hastalıklarımdan, ağrılarımdan kolay kolay şikayet etmem. O yüzden kimse bana şevkat göstermez. Mesela çok ağır grip olurum, kemiklerim sızım sızım sızlar ama yüzümden, gözümden, rengimden hiçbir şey anlaşılmaz, şikayet etmeyip, ahlayıp vahlamadığım için de kimse bana sen çok hastasın hadi eve git demez. Oysa bu reklamcılık kabiliyetiyle 1 hafta izin koparan çok adam tanıdım. Aman her neyse bize ne diğer insanlardan. Herkes farklı işte. Ağrılardan şikayet etmemek başka şey, ağrılara dayanmak başka şey, ağrıyı kabul edip, ağrıyla yaşayabilme kabiliyeti geliştirmek bambaşka şeylermiş. Bunu anladım. Kitapta nefes farkındalığı üzerinde çok durulmuştu. Bu nefes farkındalığı benim çınlama nedeniyle yaşadığım uyku sorunumu ciddi anlamda çözdü. Yatağa girince nefesimi izliyorum. Zaten nefes alış verişlerime dalınca uykuya nasıl yuvarlandığımı anlayamıyorum bile. Gece aralarda çınlamayla uykudan sıçrayınca tekrar nefesime odaklanıyorum, rahatlıkla tekrar dalıyorum. Bu bir nefes çalışması değil. Hani derin nefes alma egzersizleri gibi bir şey değil. Nefesinizi normal doğasında alıp vermeye devam ediyorsunuz. Sadece nefesinizi izliyorsunuz. Bu nefes farkındalığı egzersizleri gündüzleri de çok işime yaramaya başladı. Gün içinde aklıma geldikçe nefesimi izlemeye çalışıyorum. Her nefesime dönüşte kendimi nefesimi tutmuş vaziyette yakalıyorum. Bugüne kadar nefesimi bu kadar çok tuttuğumun farkında bile değildim. Resmen nefes almadan yaşıyormuşum. Zaten aldığım zamanlarda da çok satıhta nefes alıyorum. Omuzlarımı, kollarımı da ne kadar çok kasıyormuşum. Nefese odaklanınca insan vücudundaki bütün problemleri teşhis edebiliyor. Gün içinde mutlaka nefesinizi izleyin. İlk başlarda sadece birkaç dakika odaklanabiliyorsunuz, sonra unutup gidiyorsunuz. Aklınıza gelince gene izleyin. Böyle böyle izleme süreleriniz uzuyor ve nefesi izleyerek yaşamaya alışıyorsunuz.

Önemli not: Bugün işyeri hekimimize kulak çınlamamı ve son zamanlarda yaşadığım aşırı unutkanlığı anlattım. İşitsel sorun olmadığını söyledim, testleri gösterdim. Unutkanlığım öyle ki, objelerin adını bulamıyorum. Mesela peçete uzat demem lazım, ismini hatırlayamıyorum, zeytini domatesi uzat diyeceğim, zeytinin domatesin ismini hatırlayamıyorum, uzun uzun düşünüp, sonunda kırmızıyı uzat, siyahı uzat diyebiliyorum. (Bu arada iyi ki hastalıklarımdan şikayet etmeyen biriyim dedim. Şu yazdıklarıma bakın, neyse bir daha yazmıycam) Doktor et yemediğimi de öğrenince, hiç kan testi yaptırmana gerek yok hemen B12 başlıyorsun, 15 gün sonra da unutkanlık durumunu değerlendiriyoruz, düzelme olmazsa seni hemen bir nöroloğa yönlendirelim dedi. İnternette okudum B12 eksikliği kulak çınlaması da yapıyormuş. Ay lütfen B12'im eksik olsun. İlacı alınca geçsin. Bu çınlamayla ömür boyu yaşamaya alışmak istemiyorum. Tamam kendini, hastalıklarını kabullenmek, nefes farkındalığı falan tamam ama mümkünse bu çınlamadan kurtulmayı tercih ederim.