Çocuk Oyunları Neden Kayboldu?

Sen de öğretmenlere takıksın, manyak mısın diyeceksiniz. Evet ya takığım işte. Şu demokrat dünya vatandaşlığının serpme kahvaltısı idealizm yoksunluğu öğretmenlere de sirayet etmiş durumda. Elbette söylediklerim tüm öğretmenleri kapsamaz ama son yıllarda bana denk gelenlerden bu sonuca varıyorum. Çocukları mutlu etmek gibi bir idealden bile yoksunlar.

Bazen camdan Yaman'ı ve sokakta, parkta oynayan çocukları seyrediyorum. Organize olarak oynadıkları tek şey futbol. Futbol oynamayanlar da ikişer ikişer takılıyor. Oyunları da genellikle hırsız-polis tarzında, ya da Yaman ve ekürisini ele alırsak, toprak kazıp bir şeyler ekiyorlar, bazen makas istiyorlar, güya çiçekleri buduyorlar. Yerde buldukları çer çöple oynuyorlar. Sıkılınca da eve gelip arabalarıyla oynuyorlar.

Peki biz çocukken 10-15 kişi, kız-erkek karışık nasıl oluyordu da bir sürü organize oyun oynuyorduk? En önemlisi bu oyunları biz nereden biliyorduk? Nasıl öğrenmiştik? Elbette ki okulda, teneffüslerde veya beden derslerinde öğretmenlerimizden öğrenmiştik. En azından benim öğretmenim bize bir sürü oyun öğretmişti.

Gazi Üniversitesinin hazırladığı Geleneksel Çocuk Oyunları dosyasına denk geldim. Akkoç-Karakoç oyununu anlatırken, oyu­ncu­la­r­ın cinsiyeti kısmında­; "Oyun, da­ha­ çok­ ge­ce­ oyna­ndığında­n, sa­de­ce­ e­rk­e­k­le­r ta­ra­­fında­n oyna­nır." gibi talihsiz bir ifade* yer alsa da kaynaktır. Bakılır.


*Gece yarılarına kadar sokak oyunları oynamış her kız çocuğu için talihsiz bir ifade.