Bir Annelik Performansı

Bazen blogumun arşivine girip bir kaç yıl önce yazdıklarımı okuyorum. Sanki kendim yazmamışım da bambaşka biri yazmış gibi. Böyle yapınca dışarıdan bakma psikolojisine bürünebiliyorum. Zaman mı yaratıyor bu etkiyi bilmiyorum. Ancak okuduklarım karşısında dehşete düşüyorum. Sürekli bir iyi anne modları, yaşadıklarını anlatıp gönenmeler, kendinden aşırı bir memnuniyet hali. Gıcık kapıyorum. Böyle şeyler yazan birinin bloguna girdiğimde bu kadın ruh hastası olmalı diye düşünürüm. Ciddi sıkıcı, rahatsız edici yazılar. İş yerinde bir arkadaşım da bu aşırı kurallara bağlı, planlı olma derdimi saplantılı buluyor. Çocuğu bu kadar erken yatırmamın, zamanı okumalarla doldurmamın sıkıntılı bir yaşama sebep olduğunu düşünüyor. Sen diyor bütün gün iştesin, çocuk bütün gün okulda. Ne zaman birlikte olacaksınız? Oturup hep beraber TV izlemek de bir paylaşımdır, bir arada olma vesilesidir diyor. Bir de çocuğun diğer arkadaşlarından ayrık kalmaması için normal şeyler yaşamamızı öğütlüyor. Ama diyorum ısrarla, büyüme hormonları ne olacak, hem Yaman da durumundan memnun. Hem sırf TV'den gelen uyaranlarla beslenmiyor, hem okurken beynin iki yanı da çalışırmış... Arkadaşım sen iflah olmazsın dercesine gözlerini deviriyor. Yazdıklarımı okurken ben de çok sıkıntı duyuyorum kendimden. Bu bir annelik performansı sergileme gayretine dönüşmüş gibi. İşte ben şöyleyim de, böyleyim de, ne mübareğim de, bu kadar uğraşıyorum, bu kadar emek veriyorum da. Bu ne?

Uzunca bir süre çocuk yetiştirme deneyimlerime dair yazmayı yasak ettim kendime.

Başka şeylerden söz edeyim. Biraz bunaltım geçsin. Siz de bir rahat nefes alın. Ayh.