Bayram Dönüşleri

Benim evde kaldığım, herkesin bir yerlere gittiği bayramları çok seviyorum. Şehrin bomboşluğu falan bir yana, zira sadece bir gün çıktım evden dışarı. Hiç olmadığım kadar evcimendim bu bayram. Evin dağınıklığını topladım, kayınvalidemin evini temizlettim, çiçeklerine su verdim-çözümler ürettim (kuruyan dalları, yaprakları kopardım, budadım, çiçeklerin her birini punk modasına uydurdum, mehmet bunlar ölmemiş, tohuma durmuşlar diyerek güldürdü beni, tohuma durmuşlar da ne demek, şiirsel bir dil falan). Ben en çok bayram dönüşü eli kolu dolu gelenleri severim. Beni pek seven, tek yönlü de olsa bir ilişkiye razı olan bir komşum bana karaf hediye etti. Hem de pembe şarap renginde. Kapıdan öyle ayak üstü, ben sana bir hediye aldım dedi, ufak bir şey kusura bakma, niye zahmet ettin dedim, bilmiyorum beğenir misin dedi, sanki çok yüksek zevklerim varmış da hiçbir şeyi beğenmezmişim gibi, deli misin bayıldım dedim. Rengine vuruldum zaten. Ama öküz bir insan olduğum için gelsene bir kahve içelime vardırmadım. Aslında belki de bu yüzden sordu, bilmiyorum beğenir misin diye. Hani beni beğenmiyorsun ya, aldığım hediyeyi de beğenmeyebilirsin demeye mi getirdi. Beğenmiyor, arkadaşlık mertebene yükseltmiyorsun der gibi. Öyle düz, öyle net, lafı hiç dolandırmadan anlatıyor ki derdini. İlk zaman aynı binada oturuyorduk. Bana tarhana, afyon katmeri falan getirmişti. Bir iki görüşmeden sonra, baktı ilişki yürümüyor. Kitap isteme bahaneleri ile kapımı tıklatmaya başladı ve en sonunda patladı. Ben dedi kötü biri değilim, evinden dışarıya laf söz taşımam, dedikoducu biri değilim, sana zarar vermem. Hem oğullarımız da çok iyi arkadaş ama. Oysa benim dedikoducu çok arkadaşım vardır. Hem dedikoduyu ben de severim. Belki de dedikoduyu sevmediğinden arkadaş olamadık. Ne bileyim bir kimyası, bir formülü yok ki bu arkadaşlığın pat diye oluvermiyor ki. Hadi gel arkadaş olalım demekle olmuyor ki. Neyse uzun uzun konuşulacak bir mesele bu aslında. Bayram dönüşlerinin sürprizlerine dönelim. Ablam Çankırı'dan kiren, domates ve tazecik fasulye getirdi. Bayramda bir sağlık programı izledim. Zaten denk gelip de izlemediğim bir sağlık programı yok. Adam gençlik iksiri yiyeceklerden bahsediyordu ve kiren tüm kırmızılar gibi başı çekenlerden biriydi. Ah ah dedim, kireni nereden bulmalı. Sanki ablam beni duymuş, programdan bir hafta sonra bir torba kirenle geldi. Henüz olgunlaşmamış, büyük cam bir kaseye koydum, yumuşamasını bekliyorum. Domatesler geldiği gün bitti, Yaman tuzlayıp tuzlayıp yedi, acayip lezzetliydi. Fasulyeler hiç kılçıksız, tazecik. Dün akşam haşladım. Bu akşam yumurtalı fasulye pişireceğim. Bakalım babaannenin lezzetini yakalayabilecek miyim. Gurme Yaman Milor hemen yapar yorumunu. İşyerindeki bir arkadaşım da Niğde'den kara üzüm getirdi. Kapkara olanlardan değil, koyu pembelerden. Çok lezzetliydi. İnsan böyle güzel şeyler yediğinde her şeyi bırakıp köye yerleşmek istiyor. Yemek içmek, başka ne ki? Basıp gitmek varken, bu ipsiz sapsız şehirde hormonlu gıdalara ulaşabilmek için köpek gibi çalışıyoruz anasını satayım.