Büyüklerin Dünyası

-Anne biz yaşlanınca Allaha inanacağız değil mi?
-Hayır oğlum nerden çıktı şimdi?
-Babaannem inanıyor ama o yaşlı ya ondan.
-Hayır oğlum yaşlılıkla bir ilgisi yok bunun.
-Biliyorum anne okuldaki bütün arkadaşlarım da inanıyor zaten, sadece ben inanmıyorum.
-Evet çoğunluk inanıyor oğlum.
-Biz az çoğunluğuz değil mi anne?
-Oğlum nereden çıktı bu konu, bütün arkadaşlarının inandığını ne biliyorsun?
-Öğretmen Allahı seviyor musunuz diye sordu.
-Bu nasıl bir soru Yaman? Sen ne dedin?
-Sevmiyorum dedim.
-Oğlum Allahı da bir masal kahramanı olarak düşünüp sevebilirsin.(Telaş*)
-Ay anne ben sevmekle inanmayı karıştırıyorum hep.
-Tabii ki karıştırırsın, henüz böyle şeyler konuşmak için çok küçüksün, öğretmen gerçekten sordu mu böyle bir soru?
-Hayır anne şaka yaptım.


*Babam öldüğü zaman Yaman'ın yaşındaydım. Henüz Türkiyeye psikoloji pedagoji zamazingoları ithal olmamıştı. Belki ithalat başlamıştır da bizim oralara pek uğramamıştı. Hiç çocuktur aklını kaybeder** falan diye düşünmediler, beni tuttular musalla taşında yatan babamın yanına götürdüler. Annemin kucağından eğildim babamı öptüm, imam da tokadı indirdi, ölüler öpülmez dedi. Bu yetmedi sonra mezarlığa götürdüler, babamı çukura indirdiler, üzerine toprak attılar. Bir de bütün insanlar sanki bir pisliği*** örtüyormuş gibi kürekleri almak, toprak atmak için yarış ettiler. Sanki hızlı çekim bir film izliyordum. Babamın ölümünü izleyen günler, neredeyse haftanın her günü çalışmak zorunda olan annemin ve ablamın evde olmayışı yüzünden komşularımızda, sene 80'lere denk geldiği için de mukabelelerde geçti. Yaşadığım her gün, dinlerin ve kör inancın nasıl da insana aykırı bir şey olduğunu öğrene öğrene geçti. Büyüdükçe o mukabelelerde anlatılanları çürütecek ne kadar düşüncem varsa, hepsini kendime saklamayı öğrendim. İşte asıl telaşım burada başlıyor. Çoğunluğun şiddeti. Yaman'ın bu konuları arkadaşlarıyla paylaşmasında hiçbir sakınca yok. Çünkü çocuklar başka bir dünyanın insanlarıdır. Onlar Allah vardı, yoktu diye iddialaşıp, ondan sonra elele tutuşup kutu kutu pense oynayabilirler. Ama öğretmeninin**** algısı için hep birlikte El Faaaatiha.


**Beni cenazeye tanık etmeleri içimde büyük bir değersizlik hissi yarattı. Bu ölümün benden aldıklarını Yaman'ın doğumuyla geri kazandım. Hayatın nasıl kıymetli bir şey olduğunu ancak 30'umda anlayabildim.

***Aslında babam bir pislikti, üzerinin acilen örtülmesi şarttı. Ama çocukken bilemiyor insan.

****Bütün öğretmenleri çok seviyorum. Ama bir de Özlem Öğretmen gerçeği var.